Bóg zapłać, panie Marku. Bardzo się cieszę, że tekst zrozumiały.

Nie, nie. Dusza sobie spokojnie mieszka w ciele prezesa i nim się zajmuje :) Bo zgodnie z definicją, to "osoba prawna to osoba bez duszy". Osoba ludzka (np. prezesa) ma w swej naturze trzy elementy: ducha ludzkiego, duszę i ciało. Tego ducha ludzkiego tworzą rozum, pamięć i wolna wola, którymi prezes zarządza nie tylko sobą, ale i firmą. To jest i tak działa osoba prawna.

Pozwolę sobie na porównanie na zasadzie podobieństwa (tylko) do Wcielenia Syna Bożego, który przyjął ciało i całą naturę ludzką, a przez to, pozostając Osobą Boską i zachowując swą Boską naturę, stał się też prawdziwym człowiekiem.

Wracając do osoby prawnej, to osoba (a w niej chodzi o ducha ludzkiego) prezesa jest związana prawem z materią firmy.

Albo od tej strony: materia firmy nie ma duszy, nigdy mieć nie będzie i jej nie potrzebuje. Żeby zatem powstała osoba prawna, musi być osoba, która tą materią prawnie by zarządzała. Jest nią osoba prezesa (dokładniej napisałem wyżej, więc tu nie powtarzam, by nie komplikować).

Dziękuję za cierpliwość i za ciekawe pytania.

Co do tych pieniędzy, czy jakichkolwiek rzeczy, to wszystko, co spostrzegam zmysłami (wzrok, słuch, dotyk, smak i powonienie), wpada do mojej duszy w postaci niematerialnej jakby "zdjęć" tych rzeczy. I sobie te tysiące tysiące "zdjęć" tam przebywa w pamięci jak w chmurze (niematerialnej oczywiście), a człowiek może sobie na tym poziomie tworzyć z nich różne wyobrażenia. Jednak, gdy chce coś zrozumieć, nad czymś się zastanowić, by w świetle Dekalogu, Ewangelii i wszelkich innych zrozumianych wcześniej prawd, dojść do prawdy o danej sprawie, to człowiek używa do tego rozumu, czyli głównej władzy ludzkiego ducha. Bardzo ważne jest to, że oprócz Boga i danego człowieka, nikt inny nie ma dostępu bezpośredniego do ludzkiego ducha. Natomiast na niższym poziomie ludzkiej natury, czyli ciała i duszy (nazywają to poziomem psychosomatycznym), to człowiek nie jest tak ochroniony. Trzeba zatem nieustannie przebywać w swoim duchu, czyli takiej jakby twierdzy wewnętrznej.

Spadam, odpadam ...

Firma jest osobą prawną, zdaje się? Czyli jest w stanie robić cokolwiek w ramach przepisów prawa, nie same budynki oczywiście to robią, ale osoba, która ma władzę, czyli prezes i każda inna osoba, która ma pełnomocnictwo (czy jak tam się nazywa udział we władzy). Przy czym chcę podkreślić, że nie cała natura prezesa podejmuje decyzję, lecz to, co jest w tej naturze do tego zdolne, to znaczy duch ludzki.

"społecznie odpowiedzialny może być jedynie byt posiadający duszę" - nie za bardzo, gdyż duszę (wegetatywną) ma kwiatek, czy drzewo przy drodze, duszę (zmysłową) ma piesek czy kotek. Natomiast jeśli chodzi o człowieka, to jak najbardziej, ale... nie dlatego, że ma duszę, ale że ma duszę duchową, czyli że jest osobą. A osoba nawiązuje relacje w prawdzie i miłości, czyli buduje każdą społeczność. Stąd gdy "prezes + materia firmy = osoba prawna" (ten wzór jest nieścisły dlatego, że uproszczony) nie buja w obłokach, ale nawiązuje relacje z ludźmi w prawdzie i miłości, to jak najbardziej działa w sposób odpowiedzialny społecznie i dobrze kształtuje lokalne społeczności.

No żesz ... przeoczyłem ten tekst. Wszystko przez pracoholizm. 

Duch czyli Serce. 

Ale czy osoba stworzona przez relację między ludźmi, czyli osoba prawna, czy nie ma swojej formy? A jeśli ma formę to ma jakąś duszę, tyle że jest to forma intencjonalna, nienaturalna, nie stworzona przez Boga. Ale człowiekowi wolno tworzyć byty intencjonalne. A nawet powinien. 

Duch, serce - różni różnie do tego podchodzą, ale traktuję te pojęcia jako oznaczające to samo.

Na bytach intencjonalnych się nie znam.

Może z bytami intencjonalnymi jest tak, jak Pan już wspomniał, że np. ktoś ma pomysł na firmę. To znaczy, że w jego rozumie duchowym jest już forma, oczywiście niematerialna, wg której będzie tworzył firmę. Forma nie jest jednak tutaj duszą, bo człowiek nie ma władzy stwarzania. Po jakimś czasie następuje chwila powstania firmy, czyli osoby prawnej, osoby bez duszy: następuje to w chwili podpisania stosownych dokumentów. Odtąd duch ludzki szefa zarządza materią firmy. I tak, w końcu, forma firmy, forma wytworzona w rozumie duchowym, osiągnęła stan "in actu", czyli "w czynie", a jak wiemy od św. Tomasza z Akwinu, istnieje to, co jest "in actu". Do tej pory firma była "in potentia", czyli "w możności", a teraz już jest. Szeroko pisze o tych sprawach św. Tomasz w "Summa contra Gentiles".

Żeby dolać oliwy do ognia podsuwam, że w prawniczym krajobrazie istnieją także tzw. ułomne osoby prawne. Np. spółki jawne, komandytowe, itp. 

Pamiętajmy o sobie nawzajem w modlitwie przed Bogiem, mówmy sobie o poznawanych i zrozumianych przez nas prawdach oraz wprowadzajmy te prawdy w czyn poprzez najróżniejsze dobre uczynki.

Otóż to ! Bóg zapłać.