9 VIII - Święto św. Teresy Benedykty od Krzyża, dziewicy i męczennicy, patronki Europy - Oz 2,16b.17b.21-22; Mt 25,1-13

            Kolekta: Boże naszych ojców, Ty doprowadziłeś świętą Teresę Benedyktę, męczennicę, do poznania Twojego ukrzyżowanego Syna i wezwałeś ją do naśladowania Go aż do śmierci, spraw za jej wstawiennictwem, aby wszyscy ludzie uznali w Chrystusie Zbawiciela i przez Niego doszli do oglądania Ciebie w wieczności.

            Kościół w powyższej modlitwie wyznaje, że Bóg doprowadził św. Teresę Benedyktę do poznania ukrzyżowanego Syna Bożego. Od chwili stworzenia każdy człowiek ma w sobie siłę poznawania prawdy, którą jest rozum duchowy. W chwili chrztu świętego rozum ten zostaje oświecony Boską Cnotą Wiary, cnotą wlaną, dzięki której chrześcijanin przyjmuje za prawdę to, co Bóg objawił. Przyszła święta - Teresa Benedykta od Krzyża - drogą poszukiwania prawdy zdążała do przyjęcia łaski wiary Kościoła, by następnie, z miłości do Pana Jezusa, wzrastać w świętości, poddając się Bożemu prowadzeniu. Jest zatem i dla nas przykładem pracy duchowej i współpracy z łaską Bożą w dążeniu do świętości, czyli do wypełnienia się w nas woli Bożej, którą jest oglądanie Boga w wieczności.

            Pierwsze czytanie rysuje obraz miłości Boga do narodu wybranego na podobieństwo oblubieńca, który poślubia oblubienicę. Miłość Boga czeka i domaga się odpowiedzi miłości ze strony miłowanego narodu. Punktem odniesienia jest Przymierze zawarte na pustyni podczas wyjścia z Egiptu: Tak mówi Pan: <Wyprowadzę oblubienicę na pustynię i przemówię do jej serca. I tam odpowie Mi jak w dniu, w którym wychodziła z ziemi egipskiej> (Oz). Jednak Bóg idzie jeszcze dalej, gdyż jedynym powodem wybrania narodu jest Boża miłość[1]. Dlatego Bóg zapowiada nowe zaślubiny, zaślubiny wieczne i odnowienie narodu do stanu niewinności, czyli jest tu zapowiedź Nowego Przymierza i łaski uświęcającej oraz poznania Boga przez zjednoczenie z Nim[2]: I poślubię cię sobie na wieki, poślubię przez sprawiedliwość i prawo, przez miłość i miłosierdzie. Poślubię cię sobie przez wierność, a poznasz Pana (Oz).

            O poznaniu Pana Boga mówi Pan Jezus w przypowieści o dziesięciu pannach. Jak tylko te panny, panny roztropne, mające oliwę do lamp, czuwały przygotowane na przyjście Oblubieńca, tak tylko ci właściwie czuwają[3], czekając na przyjście Pana, którzy żyją w łasce uświęcającej. Są bowiem z Nim zjednoczeni i miłując Go, coraz bardziej Go poznają[4]: Lecz o północy rozległo się wołanie: <Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!> Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swoje lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: <Użyczcie nam swojej oliwy, bo nasze lampy gasną>. Odpowiedziały roztropne: <Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie>. Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: <Panie, panie, otwórz nam!> Lecz on odpowiedział: <Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was>. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny (Mt).

[1] KKK 218.

[2] KKK 2787: Gdy mówimy Ojcze <nasz>, uznajemy najpierw, że wszystkie Jego obietnice miłości, zapowiedziane przez proroków, zostały wypełnione przez Chrystusa w nowym i wiecznym Przymierzu: Staliśmy się <Jego> ludem, a On jest odtąd <naszym> Bogiem. Ten nowy związek jest darem wzajemnej przynależności: przez miłość i wierność mamy odpowiedzieć na <łaskę i prawdę>, które zostały nam dane w Jezusie Chrystusie (J 1,17).

[3] KKK 672: Czas obecny jest według Chrystusa czasem Ducha i świadectwa, ale jest to także czas naznaczony jeszcze <utrapieniami> (1 Kor 7,26) oraz doświadczaniem zła, które nie oszczędza Kościoła i zapoczątkowuje walkę ostatnich dni. Jest to czas oczekiwania i czuwania.

[4] KKK 796: Jedność Chrystusa i Kościoła, Głowy i członków Ciała, zawiera także różnicę między Chrystusem i Kościołem w relacji osobowej. Ten aspekt jest często wyrażany w obrazie oblubieńca i oblubienicy. Obraz Chrystusa jako Oblubieńca Kościoła został przygotowany przez proroków i zapowiedziany przez Jana Chrzciciela. Sam Pan wskazał na siebie jako na Oblubieńca. Apostoł przedstawia Kościół i każdego wiernego, członka jego Ciała, jako Oblubienicę <poślubioną> Chrystusowi Panu, by była z Nim jednym Duchem. Kościół jest niepokalaną Oblubienicą niepokalanego Baranka, którą Chrystus umiłował, dla której wydał się, <aby ją uświęcić> (Ef 5,26), z którą związał się wiecznym przymierzem i nie przestaje troszczyć się o nią jak o własne Ciało.

	Trzy-Krainy
	8 sierpnia 2025 20:04