4 I

1 J 3,7-10; J 1,35-42

            Kolekta: Wszechmogący Boże, nowe światło na niebie zwiastowało, że przybył Zbawiciel, aby świat odkupić, prosimy Cię, niech to światło zajaśnieje w naszych sercach i nieustannie odnawia nasze życie.

            Światło gwiazdy wskazało niegdyś na przyjście Zbawiciela w konkretnym czasie i miejscu. Niech to samo światło zwiastuje także to, że Zbawiciel mieszka dzisiaj w naszych sercach. Jak Mędrcy doszli do Zbawiciela, tak niech i trzy władze duchowe naszej duszy odnajdują w każdej zrozumianej prawdzie, w każdym dobrym uczynku, czyli w uczynku płynącym z prawdy, znaki Jego obecności i pomocy, ale nade wszystko Jego samego, obecnego w naszej duszy poprzez łaskę uświęcającą, a zwłaszcza w Komunii świętej.

            Św. Jan w pierwszym czytaniu przedstawia, często spotykany w Piśmie świętym, obraz dwóch dróg. Jest to obraz nowotestamentalny, więc bardzo jasny i niepozostawiający złudzeń: Ktokolwiek narodził się z Boga, nie grzeszy. // Kto grzeszy, jest dzieckiem diabła (1 J). Grzech jest przestępstwem, dlatego kto postępuje niesprawiedliwie, nie jest z Boga. // Kto postępuje sprawiedliwie, jest sprawiedliwy, tak jak [Bóg] jest sprawiedliwy (1 J). Gdzie zatem jest droga, po której ci, którzy są niesprawiedliwi, mogliby przejść i stać się sprawiedliwymi? Tą Drogą jest Pan Jezus Chrystus: Oto Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła (1 J). Pan Jezus niszczy dzieła diabła w każdym człowieku, który się nawraca do Boga.

            W Ewangelii św. Jan Chrzciciel jest dla swoich uczniów jakby gwiazdą, która wskazuje na Zbawiciela, by ci mogli udać się do Niego: Jan stał wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: <Oto Baranek Boży>. Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem (J). Również w naszym życiu byli czy są ludzie, którzy słowem lub przykładem wskazali na Zbawiciela, a my poszliśmy za tym światłem, by przyjąć łaskę u samego Źródła, czyli od Pana Jezusa. Dzisiejsza Ewangelia przedstawia czas, gdy jeszcze daleko było do założenia Kościoła przez Pana Jezusa, a zaczątkiem Kościoła była Matka Boża, Dziewica, uczyniona Kościołem[1]. Pan Jezus dopiero powołuje apostołów, a my o tym czytamy będąc już wiele lat w Kościele i czerpiąc coraz więcej ze skarbów łask Bożych. Jednak robimy to z pokorą, wiedząc, że każda próba zdążania do nieba po swojemu, czyli bez oglądania się na Pana Boga, może zakończyć się zejściem na złą drogę. Jako stworzenia koniecznie potrzebujemy łaski Bożej do każdego naszego dzieła. I tego się uczymy.

            Św. Franciszek, zwracając się do wszystkich chrześcijan, przypomina, że prawdziwy pokój i miłość można odnaleźć tylko w Panu Jezusie[2]. Życie duchowe nie jest czymś ponad siły człowieka, jak wielu ludziom się wydaje, ale z pomocą łaski Bożej to dążenie do zbawienia jest słodkie i lekkie[3]. Natomiast przeklęci są ci, którzy nie chcą skosztować, jak <słodki jest Pan> (por. Ps 33,9) i <bardziej> miłują <ciemności niż światłość> (por. J 3,19), i nie chcą wypełniać przykazań Bożych[4]. Do wytrwania na drodze nawrócenia konieczna jest nieustanna modlitwa[5].

[1]Pozdrowienie Błogosławionej Maryi Dziewicy 1.

[2]List do wiernych - redakcja druga 1.

[3]List do wiernych - redakcja druga 15: Lecz niewielu jest takich, którzy pragną Go przyjmować i dostąpić przez Niego zbawienia, chociaż <jarzmo> Jego <jest słodkie, a brzemię> Jego <lekkie> (por. Mt 11,30).

[4]List do wiernych - redakcja druga 16.

[5]List do wiernych - redakcja druga 21b: Zawsze powinniśmy <modlić się i nie ustawać> (por. Łk 18,1).

	Trzy-Krainy
	5 stycznia 2026 07:16