30 XII – VI dzień Oktawy Narodzenia Pańskiego

1 J 2,12-17; Łk 2,36-40

            Kolekta: Wszechmogący Boże, od dawna przygniata nas jarzmo grzechu, spraw, aby nas wyzwoliło nowe narodzenie w ludzkim ciele Twojego Syna, Jezusa Chrystusa.

            Kolekta dzisiejszej Mszy świętej przypomina nam o grzechu pierwszych rodziców, który potem wszystkie osoby ludzkie - z wyjątkiem Najświętszej Maryi Panny - dziedziczą, a który powoduje, że ludzie popełniają wiele grzechów osobistych. Zatem człowiek własnymi siłami nie tylko że nie potrafi wyzwolić się spod jarzma grzechu pierworodnego, ale to jarzmo ciągle powiększa. Dlatego Syn Boży przyjmuje naturę ludzką, by poprzez nią odkupić wszystkich ludzi. Obchodzenie Świąt Narodzenia Pańskiego przez nas jest początkiem naszej radości z uczestniczenia w dziele zbawczym, dokonanym przez Pana Jezusa.

            W pierwszym czytaniu św. Jan Apostoł jasno rozróżnia drogę zbawienia od drogi potępienia. Droga zbawienia charakteryzuje się poznaniem [Boga], czyli Tego, który jest od początku; miłością [do] Ojca; odpuszczeniem grzechów ze względu na imię [Jezusa]; zwyciężeniem Złego. Natomiast droga potępienia poddaje człowieka pożądliwości ciała, pożądliwości oczu i pysze tego życia (1 J).

            Początek drogi wyzwolenia człowieka z niewoli grzechu ukazuje św. Łukasz w dzisiejszej Ewangelii. Oto Dziecię Jezus jest przyniesione do świątyni jerozolimskiej, a prorokinię Annę opanowuje Duch Boży tak, że przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem (Łk).

            Również św. Franciszek z Asyżu w swoich Pismach wyraźnie rozróżniał drogę życia od drogi potępienia. Zachęcał braci do tego, by od siebie zaczynali nawracanie się do Boga i by podążać wąską drogą[1]. Sięgając do nauczania Jezusowego, przypominał, jak należy postępować w sytuacjach, gdy ostrze tego świata zwróci się przeciwko nim[2]. Aby podążać drogą życia, należy panować nad niższą częścią swojej natury, a poddawać się prowadzeniu przez Boga[3]. A choćby wielu wokół źle mówiło czy źle czyniło, to osoba konsekrowana ma zawsze błogosławić[4].

[1]Reguła niezatwierdzona 11,11-13: I, jak mówi Pan, niech nie roztrząsają nawet najmniejszych grzechów innych ludzi (por. Mt 7,3; Łk 6,41), a raczej własne grzechy niech rozważają <w gorzkości duszy> swej (por. Iz 38,15). I niech usiłują <wejść przez ciasną bramę> (Łk 13,24), bo Pan mówi: <Ciasna jest brama i wąska droga, która wiedzie do życia, a mało jest tych, którzy ją znajdują> (Mt 7,14).

[2]Reguła niezatwierdzona 14,4-6: Niech <nie> przeciwstawiają się <złu> (por. Mt 5,39), lecz jeśli ich kto <uderzy w jeden policzek>, niech nadstawią mu <drugi> (por. Mt 5,39; Łk 6,29). I temu, <kto bierze> im <płaszcz>, niech nie bronią i <sukni> (por. Łk 6,29). Niech dają <każdemu, kto> ich <prosi>, a nie dopominają się zwrotu od tego, <kto bierze> ich własność (por. Łk 6,29-30).

[3]Reguła niezatwierdzona 17,14-16: Duch Pański natomiast domaga się, aby ciało było umartwione i wzgardzone, liche i odrzucone. I stara się o pokorę i cierpliwość oraz czysty, szczery i prawdziwy pokój ducha. I zawsze ponad wszystko pragnie bojaźni Bożej i mądrości Bożej, i miłości Bożej Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

[4]Reguła niezatwierdzona 17,19: I kiedy widzimy lub słyszymy, że [ludzie] źle mówią lub źle czynią albo bluźnią Bogu, my błogosławmy i dobrze czyńmy, i chwalmy Boga (por. Rz 12,21), który jest błogosławiony na wieki (Rz 1,25).

	Trzy-Krainy
	30 grudnia 2025 07:27