27 XII – Święto św. Jana, apostoła i ewangelisty

1 J 1,1-4; J 20,2-8

            Kolekta: Boże, Ty nam objawiłeś tajemnice Twojego Słowa przez świętego Jana Apostoła, oświeć nasze umysły, abyśmy pojęli i umiłowali naukę, którą głosił.

            Modlimy się dzisiaj w Kolekcie, by Bóg oświecił nasze umysły. Prosimy zatem o łaskę, czyli o dar nadprzyrodzony , by głębia naszej ludzkiej natury, nazywana umysłem, sercem lub duchem, nie była pogrążona w ciemności, lecz by rozjaśniało ją światło Boże. Dzięki tej Bożej pomocy pojmujemy i miłujemy naukę, którą głosił św. Jan. Zatem w naukę tę angażujemy nasze władze duchowe: pojmujemy ją rozumem, miłujemy wolną wolą, a zrozumiane prawdy przechowujemy w pamięci duchowej.

            Wymienionymi tutaj władzami duchowymi docieramy do prawd, czyli do istoty każdej rzeczy[1], przechowujemy je i wprowadzamy w życie. Ta praca duchowa jest konieczna, byśmy pojmując sprawy duchowe, mogli pojmować sprawy Boże, które także są duchowe, ale nadprzyrodzone. W tym kluczu pochylamy się nad dzisiejszym pierwszym czytaniem, w którym św. Jan odróżnia to, co podpada pod zmysły, od tego, co jest istotą. Św. Jan pisze: usłyszeliśmy, ujrzeliśmy, nasze ręce dotykały (1 J). Ale co Bóg objawił? Słowo życia, życie objawiło się, oznajmiamy wam życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione (1 J). Co jest potrzebne, aby mieć współuczestnictwo z Apostołami i z całym Kościołem? Potrzebna jest wiara nadprzyrodzona. Człowiek wierzący pojmuje, że poprzez Kościół ma współuczestnictwo z Ojcem i z Jego Synem, Jezusem Chrystusem (1 J).

            Ten sam klucz służy do tego, by pojąć dzisiejszą Ewangelię, gdzie apostołowie Piotr i Jan jedno widzą, a w co innego - czyli w zmartwychwstanie Pana Jezusa - wierzą. Św. Jan pisze krótko o sobie, że ujrzał i uwierzył (J).

            Św. Franciszek z Asyżu podkreśla konieczność prowadzenia pracy duchowej i ukazuje to praktycznie, jak we wspólnocie zakonnej, braterskiej, ta troska o życie duchowe ma wyglądać[2], czyli że ma czerpać siły z Bożej miłości. Ma to być wzajemna służba przez miłość Ducha, służba, która swój wzór ma w Jezusie Chrystusie umywajacym nogi apostołom podczas ostatniej Wieczerzy[3].

 

[1]Ks. prof. Tadeusz Guz, wykłady w internecie.

[2]Reguła niezatwierdzona 5,5.7-8.13-14.17: Jeśli zaś między braćmi znalazłby się gdziekolwiek jakiś brat, chcący postępować według ciała, nie według ducha, niech mu współbracia zwrócą uwagę i upomną pokornie i z miłością. // I niech się strzegą wszyscy bracia, tak ministrowie i słudzy, jak i inni, aby się nie denerwowali ani gniewali z powodu czyjegoś grzechu lub złego [przykładu], bo szatan chce przez grzech jednego przywieść wielu do upadku. Niech raczej, jak tylko mogą, duchowo wspomagają tego, który zgrzeszył, bo <nie zdrowi, lecz chorzy potrzebują lekarza> (por. Mt 9,12; Mk 2,17). // Niech żaden z braci źle nie mówi ani nie czyni drugiemu; niech raczej <przez miłość Ducha> chętnie służą <jedni drugim> i będą sobie posłuszni (por. Ga 5,13b). // I jeśli wytrwają w przykazaniach Pana, jak przyrzekli, zachowując Ewangelię i swój sposób życia, niech wiedzą, że żyją w prawdziwym posłuszeństwie, i niech będą błogosławieni przez Pana.

[3]Reguła niezatwierdzona 6,4: I <jeden drugiemu> niech umywa <nogi> (por. J 13,14).

---

tagi: praca duchowa  św. franciszek z asyżu  św. jan apostoł  wspólnota braterska 

	Trzy-Krainy
	27 grudnia 2025 09:07

2     238    5 zaloguj sie by polubić